Bug jest jedną z europejskich rzek przepływających przez terytoria trzech krajów, a mianowicie Ukrainy, Białorusi oraz Polski. Jej ogólna długość wynosi siedemset siedemdziesiąt dwa metry, z czego w naszym kraju znajduje się dwieście dwadzieścia cztery. Źródeł Bugu należy szukać w ukraińskiej wsi o nazwie Werchobuż w okolicach Złoczowa, natomiast jej ujście znajduje się w Zalewie Zembrzyckim. Bug jest lewym dopływem Narwi. W powszechnie panującej opinii uchodzi za niebezpieczny zbiornik wodny, bo występuje w Bugu mnóstwo wodnych wirów, a także podwójne dno. Uznawany jest za czwartą pod względem wielkości rzekę polską. Na terenie naszego kraju położonych jest nad nim wiele miejscowości, pośród których można by wymienić między innymi Włodawę, Sławatycze i Terespol. Są to obszary bardzo lubiane przez miłośników wędkarstwa, którzy często powtarzają, że nigdzie ryby tak nie biorą jak nad Bugiem, a dodatkową atrakcję stanowią piękne krajobrazy. Znajduje tu się choćby Nadbużański Park Krajobrazowy.
Ufundowany został prawdopodobnie przez najwybitniejszego przedstawiciela rodu Toporczyków, Sieciecha. Zachowany jest do dziś w swym kształcie romańskim. Bryłę świątyni tworzą prostokątne prezbiterium, zamknięte od wschodu półkolistą absydą, transept, krótka, jednoprzęsłowa część nawowa oraz dwie wieże zachodnie, przechodzące na wysokości dachu z zarysu kwadratowego w ośmioboczny. Pomiędzy wieżami znajdowało się pomieszczenie z oknem triforium, skierowane ku zachodowi. W trakcie badań odsłonięto pozostałości dwu niewielkich absyd, umieszczonych na linii ściany wschodniej transeptu. Podczas prac konserwatorskich we wnętrzu ujawniono elementy polichromii romańskiej. Kościół został zrealizowany najpewniej na przełomie XI i XII wieku, a następnie mógł być modernizowany. We wczesnym średniowieczu stanowił dominantę architektoniczną Okolu i doskonalą ostoję dla ludności podgrodzia w razie zagrożenia wrogim najazdem. W ówczesnych czasach budowle sakralne bardzo często służyły ludności cywilnej jako schronienie w przypadku wrogich najazdów. Nazwę Lublin możemy spotkać w tekstach historycznych pochodzących już z trzynastego, a nawet z końcówki dwunastego wieku. Ludzie mieszkali w tym rejonie już dużo wcześniej. Archeolodzy donoszą, że znaleźli groby ludzi sprzed pięciu tysięcy lat w okolicach Lublina. Miasto bardzo szybko się rozwijało ze względu na biegnący przez nie popularny szlak handlowy, którym kupcy przemieszczali się znad Morza Czarnego w kierunku Europy Zachodniej. Od siedemnastego wieku codziennie o godzinie 12 można posłuchać Hymnu miasta Lublin. W czasie II wojny światowej koło Lublina znajdował się obóz koncentracyjny na Majdanku.
TURYSTYKA
Piękne miejsca
